تلفات زنبور عسل

تلفات زنبور عسل

تلفات زنبور عسل

    تلفات زنبور عسل در دنیا نگرانی های بسیاری را به وجود آورده است و افراد زیادی در تلاشند دلایل آن را درک کرده و راههای مراقبت از آنها را بیابند. نتایج برخی از بررسی های این تلفات به شرح زیر است:

    داده های ایالات متحده آمریکا نشان می‌دهد در سال ۱۹۴۰ تعداد کلنی های زنبورداران شش میلیون بوده است. در حالی که در سال ۱۹۸۰ تعداد کل کندوهای آمریکا به ۴ میلیون کاهش و در سال ۲۰۰۸ به ۲.۳ میلیون کاهش یافته است .

    در کشورهای اروپایی نیز در سال ۱۹۷۰ تعداد کلنی ها ۲۱ میلیون بوده است در حالی که در سال ۲۰۰۷ تعداد آنها به ۱۵ میلیون کاهش یافته است. بیست سال پیش کاهش سالانه 10 تا 15 درصد از کلنی ها از بین خواهند رفت قابل پذیرش بود.(Le Conte et al., 2010)

    از پاییز سال ۲۰۰۶ در کشورهای اروپایی و شمال آمریکا فاجعه ریزش کلنی زنبورهای عسل گزارش شد. زنبورداران آمریکایی میانگین تلفات 30 درصد در سال ۲۰۰۶ – ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳ را گزارش نمودند.

    بیشترین مرگ و میر زنبورها ناشی از تلفات یکباره کلنی یا بیماری CCD بود. در این بیماری زنبورها به صورت یکباره از بین می روند. در کشورهای اروپایی کلنی های از بین رفته در سال ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ بین ۶ تا ۲۲ درصد را تشکیل میدادند
تلفات تابستانه کلنی ها نیز در برخی از مناطق قابل توجه بوده است و اگر مد نظر قرار نگیرد ممکن است زنبوردار در مورد تلفات زمستانه کلنی ها دچار اشتباه شود و آنها را دست‌کم بگیرد. برای مثال در آمریکا تلفات زمستانه کلنی ها حدود ۳۰.۶ درصد و کل تلفات ۴۵ درصد در سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۲ گزارش شد.

    برای اولین بار نیست که تعداد زیادی از کلنی ها در اثر عامل ناشناخته از بین میروند. از بین رفتن دوره ای کلنی ها از سال ۱۸۶9 در اروپا، آمریکا و استرالیا ثبت شده اند و دلیل آن ناشناخته است. در سال ۱۹۶۰ از رفتن ناگهانی جمعیت برخی کلنی ها ثبت شده است و فقط تعداد کمی از آنها باقی مانده اند.

    بررسی های بیشتر این کلنی ها نشان میدهد، ذخیره کلنی همچنان باقی مانده و مقدار کمی گرده در کلنی وجود دارد، نوزادآوری در کندو فعال نیست و هیچ آفتی در کندو نیست اما تعداد بسیار زیادی از زنبورها از بین رفته اند.

    برای از بین بردن این نگرانی ها و برای نجات زنبورهای عسل، باید تلاش کرد.

تلفات زنبور عسل
تلفات زنبور عسل

    زنبورداران دلایل مختلفی برای از دست رفتن کلنی ها در زمستان ذکر کرده اند، مثل؛ شرایط بد زمستان گذرانی، گرسنگی شدید کندو در پاییز، از بین رفتن ملکه ، انواع آفت ها، ریزش یکباره کلونی، بیماری نازوما، انواع فجایع محیطی مختلف و عوامل ناشناخته جزء عواملی بودند که پژوهشگران آنها را مد نظر قرار داده بودند.

    برخی اندیشمندان در سال ۲۰۰۸ بر عوامل فوق الذکر افزودند و عواملی چون اشتباهات مدیریتی، تغذیه نادرست، استرس و ویروس‌ها را به آن افزودند. همچنین تعداد کلنی های از دست رفته به تعداد زنبورداران موجود در منطقه و تعداد کلنی های زنبورستان بستگی دارد. زنبورداران دارای بیش از ۱۵۰ کندو، تعداد تلفات کمتری داشته اند. مناطق با دمای پایین‌تر نسبت به مناطق با دمای بالاتر در زمستان تلفات بیشتری داشتند.

    از بین رفتن زنبورها در زمستان به عوامل مدیریتی وابسته است و این عارضه یکی از چالش‌های زنبورداران به خصوص در مناطق سرد و شمالی کره زمین است. جمعیت کلنی در اغلب موارد در زمستان، قبل از زمستان یا بعد از زمستان در بهار از بین می روند. در جمعیت هایی که زمستان گذرانی بدی دارند شرایط متابولیکی زنبورعسل تغییر می‌کند و مقدار مصرف خوراک برای افزایش دمای هوا در زمستان بیشتر می شود به همین علت کندو در انتهای با با کاهش ذخیره مواجه می‌شود و اگر به صورت درست مدیریت نشود احتمال از بین رفتن کند وجود دارد. در ادامه به بررسی تکمیلی هر یک از این عوامل خواهیم پرداخت.

محصول با موفقیت به سبد خرید اضافه شد.